op naar huis

Speciaal voor Danique; een paard (het enige knol in Korea?) en de groeten van oom Michiel
-------------------------------------------------------------------------------------------

Voor het eerst deze trip hebben we uitgeslapen tot 9uur. Toen via de bakker naar het national war cemetery gegaan. Hier liggen 165000 gesneuvelde soldaten uit de Korea oorlog, wat prominente burgers en een handje vol presidenten, errug indrukwekkend, en dan te bedenken dat hier alleen Koreaanen liggen en dat er elders in het land nog meer begraafplaatsen zijn. Ook worden er nog altijd 104000 soldaten vermist..... daar word je wel even stil van!

Toen op naar het royal palace (gaap) ,ja sorry hoor maar ik ben nu eenmaal een echte cultuur barbaar en vond dit ongeveer net zo interesant als een bezoek aan de tandarts. Er lopen allemaal acteurs in van de kleurrijken uniformen rond en doe spelen de wisseling van de wacht na. De gebouwen zijn opzich wel mooi, maar het is allemaal niet echt oud gezien de Japaners (die van 1910 tot 1945 Korea bezet hielden) de hele boel gesloopt hadden, als purist vind ik dat dan toch jammer maar ach je moet wat op zondag middag en je gaat ook niet in Seoul op je hotel kamer liggen.
het Soestdijk van Korea

HaHa wat een pret !

Nu zijn we druk met het inpakken van de koffers en alle rotzooi die we hier nog gekocht hebben.morge ochtend begint de lange reis naar Nederland

Al met al is het een mooie lange trip geweest, zeker de moeite waard en ik zie me zelf nog wel eens terug komen in deze streek, maar eerst weer even sparen!

Bedankt voor de aandacht, en tot snel

Leonard

vooroordelen

Jaren geleden was ik als heel even in Seoul (onderweg naar Nieuw Zeeland) Toen had ik besloten om nooit naar dit land te gaan, al was het alleen maar ivm de on plezierige geurtjes. Nu ben ik er en het is hier dus best o.k., goed de mensen zijn zeker niet zo beleefd en beschaafd als in Japan maar ze zijn vriendelijk en behulpzaam en het is veilig op straat, of in iedergevan veiliger als bij ons. ik heb m,n vooroordelen over Koreanen al een beetje bijgesteld.

De Koreaanse kinderen beginnen al heel jong met het leren van Engels (zouden de Japanners ook moeten doen) Ik denk dat de kinderen worden aangemoedigd om hun engels in de praktijk te gebruiken want vandaag op de vliegshow kwamen er twee naar met toe om een praatje te maken,en om m,n spiegel-bril op hun neus te zetten (dat ding vinden ze allemaal te gek!)

We hebben nog geen Koreaan gesproken die ooit van Nederland gehoord had ook Guus Hiddink is totaal onbekend hier,na het WK deed de media ons geloven dat hij hier een super-held was.
Jammer voor Guus maar helaas.

De vliegshow was prima. Met wat moeite waren er nog wat leuke plaatjes te schieten.
De Kamov HH-32; heel apart !

Niet militair, wel gaaf en vooral groot; Airbus A-380

Toen we genoeg gezien hadden zijn we vertrokken naar een groot park waar 8 vliegtuigen in een soort speelplaats staan. Daar hebben we een uurtje in het gras gelegen om de voeten wat rust te geven.

Het eten was weer een heel avontuur. We wandelden over een grote markt waar allemaal open lucht restaurantjes waren en we lieten ons over halen om daar te gaan eten, en dat was lekker!

Lekker !
(let ook even op de text op de Cola flesjes)

Leonard

metro

Vanmorgen hebben we min of meer uitgeslapen. Toen met de metro naar het national war museum. Een enorm museum geheel gewijd aan de Korea oorlog (1950-1953). Het museum heeft een grote collectie vliegtuigen, helicopters en tanks. In het museum hangen marmeren platen met de namen van alle gesneuvelde soldaten waaronder 123 Nederlanders.

Na een kort bezoek aan de gift-shop (vingerhoedjes !) zijn we weer de metro in gedoken om naar de militaire luchthaven van Seoul te gaan, waar een meerdaagse vliegshow gehouden word.

De metro is geweldig ! alles is brand schoon. Elke keer dat je de tunnel in gaat kost je 900 won (50 cent/Euro) je kan dan zo ver rijden als je wilt. De koreaanen staan nog echt op voor oudere of gehandicapten mensen. Eten of drinken in de metro dat is verboden en dat doen ze dus ook niet. Wat doen de Koreaane dan zoal in de metro? TV kijken op hun mobiel of internetten en heel veel PSP,en.

De vliegshow was vandaag alleen toegankelijk voor genodigten maar langs de startbaan licht een hoge heuvel van waar je een fraai uitzicht over her veld hebt. Hier hebben we de rest van de dag doorgebracht met twee Duitsers. Na een ceremonie op de grond ter eren van 60 jaar Koreaanse lucht macht kwamen er 60 vliegtuigen over en ook nog een Amerikaanse B-52 bommenwerper en een U-2 Spionage vliegtuig.

Daarna moe maar voldaan terug gewandeld naar het metro station en vertrokken naar het hotel.

Na het debakel van gisteren zijn we vanavond maar bij een steakhouse gaan eten.

Leonard

Heet eten en een koude oorlog

Ik met een Zuid-Koreaanse soldaat, de zonnenbril is om oogcontact met de Noord-Koreaanen te voorkomen.Let ook even op m,n officiele VN bezoekers pas!


Voor vandaag stond er iets heel anders op het programma; een bezoek aan de DMZ ofwel de gedemilitariseerde zone tussen Noord-en Zuid Korea. Na een korte trip met de metro melde we ons om 7:00uur bij de USO, een organisatie die van alles regelt voor Amerikaanse troep in het buitenland. Om 7:30uur vertrokken we met twee bussen van uit Seoul naar het noorden,een rit van ongeveer een uur. Dit bezoek was een wel heel bijzondere ervaring, je rijd echt een oorlogs-zone binnen met de bus. Langs de weg staan bordjes die je waarschuwen voor mijnen, er liggen er naar schatting 2,5 miljoen ! Eenmaal aangekomen in de Joint Security Area van de VN werden we door Amerikaanse militaire gebriefd over wat wel en niet mocht, dit ging er heel serieus aan toe.

Toen volgde een korte rit naar het Freedom House en stonden we oog in oog met een Noord- Koreaanse soldaat, er was er maar een zichtbaar vandaag maar ongetwijfeld werden we door z,n kameraden scherp in de gaten gehouden. Na een korte lunch was het tijd om een van de vier tunnels die zijn ontdekt te bezoeken. Deze tunnel werd in 1978 bij toeval ontdekt door een Zuid-Koreaanse soldaat. De tunnel is 1600 meter lang en licht op 70 meter diepte. De Noord-Koreaanen ontkennen de tunnels te hebben gegraven en claimen dat het oude kolen mijnen zijn.
Twee Zuid Koreaanse soldaten staan op wacht, op de achtergrond een Noord-Koreaan. De blauwe gebouwen zij neutraal gebied (VN) de grens loopt er dwars door heen.

Een kijkje in Noord-Korea. De vlaggenmast is 160 meter hoog en de vlag zelf is 30 meter lang. Het dorp is het propaganda-dorp, het is helemaal nep de gebouwen hebben zelfs geen achter gevels. De bergen waren vroeger bebost, maar alle bomen zijn gekapt ivm brandstof gebrek.

Een maal terug in Seoul werd er door alle Europeanen die mee waren nog gezellig na gepraat in een koffie tent, waarna Michiel en ik met de metro en kabelbaan naar de Seoul tower zijn gegaan.Op deze toren (330 meter) heb je een geweldig uitzicht over de stad (17 miljoen inwoners!). In de stad vonden we al snel een restaurant met plaatjes op de menu-kaart, jammer genoeg kan je op zo,n plaatje niet zien hoe heet iets is.... het was echt NIET normaal, m,n mond doet nog zeer.... zo heet!
Seoul Tower

en een stukkie kunst

Lekker shoppen in Seoul

Leonard

Hollands handels geest

F-15J in de landing op Hyakuri

RF-4EJ en RF-4J klaar voor vertrek

De dag begon bewolkt maar als snel loste de bewolking op. Op een van de spotters plaatsen liepen we Dino met z,n groepje tegen het lijf en even later kwam er nog een Nederlander bij.

De beveiliging had het er moeilijk mee "jullie lijken allemaal op el kaar".Er konden prima foto,s genomen worden en er werd goed gevlogen. Om 12:00uur moesten we vertrekken naar Narita (de luchthaven bij Tokio) Eerst moesten we onze keuken-trapjes nog dumpen. Michiel gaf die van hem weg aan een oud mannetje die er direct dankbaar gebruik van maakten. Ook ik bood m,n trapje aan en een mevrouw had er wel oren na, ze stond er op om er voor te betalen en gaf me 7000,- Yen, voor een trapje waar ik 2800,- voor betaald had! dat noem ik nog eens een goede deal! We hadden ruim de tijd genomen om terug naar de luchthaven te rijden, je weet het immers nooit met het verkeer rond Tokio maar dat viel mee. De vlucht in de Boeing 777 van United Airlines verliep prima en in het donker vanuit de lucht zag Tokio er indrukwekkend uit.

In middels zitten we in ons hotel in hartje Seoul. De eerste ervaringen met de Koreanen zijn positief, ze zijn bijzonder behulpzaam.

Leonard

de heilge berg

De lange rit naar Atsugi verliep zonder enige vertraging en dit keer was het mooi weer. Onder weg zijn we nog even gestop om Mount Fuji te bewonderen. Deze berg is heilig voor veel Japanners.


Het eerst wat we op Atsugi zagen was een Orion waar net het staartstuk van afgezaagd was, binnen een uur was deze fraaie kist in diverse stukken gehakt, en dat na +/-30 jaar trouwe dienst...zonde!

De volgende beelden kunnen schokkend zien voor vliegtuig spotters!


het einde van een Orion..... R.I.P.

Ook was het hier weer raak. Ja hoor weer een vliegboot ! en alsof het niet op kon nog twee
MH-53,s
Omdat ook hier de Amerikaanen het lieten afweten (ze waren er gewoon helemaal niet)
besloten we naar Tateyama te rijden. Dit veld licht op het uiterste puntje van het schiereiland ten zuid-oosten van Tokio. Vanuit Tokio ga je eerst met een lange tunnel tot halverwegen de baai, om dan een hoge brug op te rijden de tol voor tunnel & brug is ongeveer 25,- euro maar je wint er veel tijd mee. Ook Tateyma was een succes, alleen was het bewolkt maar dat mocht de pret niet drukken. Toen we vertrokkenkonden we in de verte nog steeds Mount Fuji zien liggen!

SH-60J SeaHawk op Tateyama


Het hotel voor vannacht was het enige dat we niet gereserveerd hadden, dus je raad het al VOL!
gelukkig was de volgende toyoko-inn maar een half uurtje rijden. Nu zijn we druk met het inpakken van al onze spullen want morgen avond vliegen we naar Seoul. Maar eerst gaan we nog even naar het Walhalla voor de spotter Hyakuri in de hoop daar nog wat foto,s met zon te kunnen maken.

Het is nog even afwachten of het hotel in Seoul internet heeft maar andersvind ik wel een internet cafe.


de laatste zons ondergang in het land van de rijzende zon

Groeten Leonard

das boot !

De US-1 Shin Meiwa



Toen we om 6uur op pad gingen (het was nog zo,n 50km rijden naar Iwakuni) dachten we maar een ding; die vlieg-boot MOET vliegen vandaag! Eenmaal aangekomen bij het veld zagen we al twee van deze reuzen op het platform staan, we waren nog maar net uitgestapt en de propellers van de oudste (en dus de mooiste) begonnen te draaien. Onze Japanse vriend die we vorige week ook al ontmoet hadden wees ons de juiste plek. Enige spannende minuuten volgden, hel geluid zwol aan en door de bomen zagen we de US-1 Shin Meiwa omhoog komen.Eenmaal op veilge hoogte nam hij gas terug en kwam tergend langzaam op z,n kant door de bocht. Wouw wat een gaaf gezicht ! Het ding is enorm, nog groter dan een Hercules.Langzaam verdween hij in de ochtend zon we keken hem na tot hij verdween was. Dit was zonder meer een van de hoogte punten van deze trip! En het was nog niet uit met de pret er vertrokken zo,n 5 orion,s een U-36 en alsof het kerst en m,n verjaardag op een dag was, er ging een MH-53 helikopter vliegen. Deze mega-heli,s zijn oud en redelijk versleten, volgens onze Japanse vriend vliegen ze niet echt regelmatig meer. De Amerikaanen lieten zich nauwelijks zien maar ach, daar kom ik ook niet voor naar Japan. Daarna begon de lange reis terug naar het noorden. We zijn drie keer gestopt je ziet telkens weer opmerkelijke dingen bij zo,n weg restaurant, zoals een speelplaats voor honden met een meneer die de hele dag poep schept ! (het zal je werk maar wezen)

MH-53, mijnen ruimer.



Ook in het restaurant zag ik weer iets opmerkelijks (naast een hoop stom dronke Japanners)
een bier-tap robot !



Morgen word het wederom veel auto rijden met een stop op Atsugi wat eerder geen succes was ivm de orkaan. Van het hotel van morgen weet ik niet of ze er internet hebben dus het zou kunnen dat er morgen geen blogje verschijnt.


Onze Japanse vriend staat elke dag op Iwakuni te wachten op Amerikaanse vliegtuigen, om de tijd wat te doden heeft hij de karpers in het afwaterings kanaal gedresseerd. Om 9.00uur liggen ze klaar om gevoerd te worden, ze krijgen katten-brokjes, en zo te zien groeien ze daar goed van!
De duiven worden om 10.00uur gevoerd... tsjaa je moet wat met je vrije tijd!


Leonard

gezellig !

zomaar een stukkie natuur!


Het vliegveld Metabaru is rondom afgeschermd met een muur. Omdat de Japanners niet de indruk willen wekken dat ze er iets uitspoken wat het daglicht niet kan verdragen zitten er ramen in de muur. Helaas voor ons is de glazenwasser al heel lang niet meer langs geweest.
Dus zie je overal spotter op trapjes en in bomen. Om 8.30uur ging het veld open voor het publiek en we wandelde als eerste de basis op. Al snel liepen we een groep Nederlanders tegen het lijf
(ze hadden de hele nacht door gereden uit Tokio) even later kwamen er nog twee aan wandelen.
Het werd dus gezellig, gezamenlijk hebben we een brutale actie ondernomen om ook de helikopters in de hangaars te "lezen" wat redelijk succesvol verliep. De Japaners zijn te beleeft om je weg te sturen.... en van zoiets moet je dankbaar misbruik maken !
Het was een kleine, maar leuke opendag. Je trekt als lange Hollander wel veel bekijks, voor de kinderen vinden het heel interesant, zo,n buitelander. In de basis-winkel heb ik nog een fraaie leger rugtas gekocht, de meisjes bij de kassa waren weer eens helemaal wild van m,n mooie krullen ! (en geef ze eens ongelijk)

Na de opendag weer verder terug naar het noorden gereden om morgen nogmaals ons geluk te beproeven op Iwakuni .

Ons Hotel, het zelfde als alle andere hotels; een Toyoko-inn. De grote toren links is de parkeer-robot waar ongeveer 160 auto,s in passen.

Leonard

rustig dagje

Vandaag hebben we het rustig aangedaan. We begonnen de dag met een ontbijt in het hotel, iets waar we meestal te vroeg voor zijn. Toen zijn we via de toeristen route een stuk terug naar het noorden gereden. Onderweg hebben we op 6 verschillende lokacties oude vliegtuigen bekeken die ter decoratie staan opgesteld bij leger plaatsen, scholen, winkels en op sportvelden.


morgen al weer de laatste opendag van deze trip, op het landmacht vliegveld Metabaru.

Panter in het wild !

TF-104J "Starfighter"

Leonard

grasshoppers in love

Grasshoppers in love


Vandaag bezochten we super-basis Nyutabaru. Het weer was fantastis en toen we om 6.45 uur aan kwamen stonden er al flink wat F-15,s buiten. Al snel barsten het geweld los en nadat de eerste groep Eagle,s (F-15) vertrokken was reden we terug naar de plaats waar je het platform kan overzien, we hadden gehoop dat er een paar oude, maar o,zo mooie F-4 Phantoms zouden staan en die stonden er ook... bijna 20 stuks. De hele dag in de brandende zon in de weer geweest om opstijgende en landende kisten te fotografeeren. Ondanks al dit geweld toch nog een fraai stukje natuur gezien, sprinkhaanen. Ik ben best wel een beetje verbrand vandaag maar dat was het me wel waard. Er word hier in Japan nagenoeg niet gestolen, er kwam vanmorgen een Japanner bij ons staan (hij bouwde eerst een steiger om over het hek te kunnen kijken) toen kwam hij er achter dat hij nog iets uit z,n auto nodig had. Hij liet z,n camera (+-5000 euro,s !!) gewoon op de steiger liggen en kwam vijf minuuten later weer terug...... nou dat zouden wij in Europa toch niet durven denk ik! Je kan ook gewoon je navigatie op de voorruit laten zitten.Winkeliers laten s,avonds van alles op straat staan zonder dat het gejat word.

F-15D Eagle, deze dient als oefen vijand, vandaar de vreemde camouflage kleuren

twee F-15,s vertrekken voor een trainings vlucht.

Een stok oude F-4EJ Phantom komt thuis.

groeten, Leonard



(leuk filmpje) http://www.youtube.com/watch?v=x4gCx2qRAGA

Waar zijn de beesten?

Eindelijk veranderde het landschap, na eindeloos grote steden en onmetelijke industrie gebieden kwamen we vandaag door een gebied met beboste bergen en we hebben zelfs een actieve vulkaan gezien (of was het gewoon een bosbrand?) Het vliegveld voor vandaag was Kanoya, het meest zuidelijke punt van onze trip. We hebben ons uitstekend vermaakt op deze grote marine basis.
waar de meneer van de beveiliging zelf op Orions had gevlogen! Ook het museum was de moeite waard, ze zijn er nog steeds best trots op de kamikaze piloten uit de tweede wereld oorlog!

Vandaag viel ons iets op; waar is het vee?? geen koeien geen paarden of varkens zelfs geen kippen gezien (wel gegeten HaHa) zouden ze dat allemaal uit het buitenland halen?

Het restaurant was ook weer leuk, dit keer moesten ook de schoenen uit, nou of ze daar zo blij mee moesten zijn weet ik niet, ik heb natuurlijk niet voor 26 dagen schone sokken mee genomen! Het eten was uitstekend alleen duurde het wat lang omdat ik een makreel moest leeg scheppen met stokjes...

Leonard

zon & actie !

Toen om 6 uur de wekker ging zag het er buiten niet veel belovend uit, zware bewolking.
Een maal aangekomen bij Tsuiki stonden er toch vrij veel vliegtuigen op het platform.
Na een kort regen-buitje klaarde het behoorlijk op en we vonden de plek langs de taxi-baan waar je mooie foto,s kan maken. Na een uurtje wachten brak het zonnetje door en hoorde we motoren starten en begonnen de Mitsubishi F-2,s (namaak F-16) te vliegen, gevolgd door een hele zwik F-15,s.

Mitsubishi F-2B


Nadat alles weer geland was besloten we nog eens ons geluk te gaan beproeven op Ozuki waar we gisteren niets zagen, dit bleek een goede gok er werd gevlogen. Ook vandaag weer twee keer bezoek gehad van de beveiliging. De laatste was een marine officier die helemaal op die fiets kwam vragen wat we deden, hij vond het allemaal wel prima.

T-5 lesvliegtuig van de marine op Ozuki

Hier in Japan zie je over al grote constructie,s met netten er overheen, ze zijn hier dol op honkbal en vooral op golf, de netten moeten voorkomen dat de ballen schaden veroorzaken. Echte golfbanen zie je nauwelijks maar elke plaats heeft wel een driving-range waar de Japanners er lustig op los staan te meppen, er zijn haast meer golf-winkels dan supermarkten. Wat wel handig is, er zit op vrijwel elke straathoek een 7/11 winkel waar je allerlij lekkers kan kopen en (ook niet onbelangrijk) kan pinnen.

inmiddels zijn we in Kumamoto aan beland, ook weer een mega-stad.

Leonard

Iwakuni, iets te rustig

Vandaag was Iwakuni aan de beurt een basis die de Japanse marine deeltmet het Amerikaanse korps mariniers. Een maal aangekomen op de juiste plek ging er al snel een Orion in take-off die waanzinnig mooi gefotografeerd kon worden. Kort daarop een C-9 (DC-9) van de US Marines

en toen werd het stil...... te stil. De politie kwam weer eens een gezellig praatje maken, maar vliegtuigen waren nergens te bekennen.Toen er eindelijk iets opsteeg (een U-36) zaten we net even niet op te letten, dus gemist. Toen maar besloten om later nog eens naar Iwakuni terug te gaan en door gereden naar Hofu waar wel gevlogen werd met T-34 trainertjes. Ook hier weer controle van de beveiliging. Toen we alle nummertjes gelezen hadden en wat fraaie plaatjes gemaakt hadden besloten we Ozuki met een bezoek te vereeren, echter ook hier geen vliegbewegingen, het leek wel weekend. We vonden alleen een YS-11 en drie afgedankte T-5 trainers. Toen maar op de gok door gereden naar Ashiya, alweer een trainings-basis op het zuidelijke eiland van Japan. Deze basis is vanbuiten af vrijwel onzichtbaar, echter naast de basis licht een plas water waar geraced word met kleine power-bootjes en hier kan (volgens goed Japans gebruik) op worden gegokt. Do gok hal lijkt wel een aankomsthal van een grote lucht haven en je kan met een lift een hoge toren in met een geweldig uitzichtover het vliegveld.

Tijdens het lezen van de nummertjes kwamen er ook nog twee bezoekende T-4,s binnen.

Een maal op de parkeerplaats bleeken er nog drie T-4 trainers in de lucht te zitten en die konden we nog fraai fotograferen.

De Japanners zijn op hi-tech gebied echt veel verder als wij. Betalen met je vingerafdruk kan al bij veel winkels en restaurants. Kassa,s met een la zie je haast niet meer, je geld gaat er in en je wisselgeld valt er aan de anderkant weer uit. En dan het navigatie systeem ze weet echt waar de file,s staan ook in de stad de 3D plaatjes kloppen 100% zelfs de reclame borderden staan er op!

Alleen de stoplichten zijn dan weer uit de jaren 70, gewoon twee minuuten op groen en dan weer twee op rood en rotondes... daar doen ze niet aan!

Leonard

"Little Boy"

6 augustus 1945, om kwart over acht in de morgen dropte een Amerikaanse B-29 bommenwerper, genaamd "Enola Gay" een atoombom op de stad waar we vandaag aangekomen zijn; Hiroshima.
De bom ging af op 600 meter hoogte, slechts enklen gebouwen bleven gedeeltelijk overeind staan.Meer dan 70.000 mensen waren op slag dood, tegen het eind van 1945 stond het dodental op 140.000, door de straling liep dit aantal nog op tot ruim 235.000.

De "Atomic-dome" het monument ter nagedachtenis aan deze zwarte dag. Dit was een van de weinige gebouwen die nog overeind stonden, de meeste huizen in die tijd waren van papier of hout.



Vanmorgen hebben we de opendag op Gifu bezocht waar het wederom loei druk was, het was ook een nationale feest dag in Japan. Daarna de lange rit naar Hiroshima in het zuiden gemaakt, zonder al te veel vertraging. Net nog even wezen eten bij de Amerikaan, waar ze een speciaal hoek hebben voor mensen met een Nintedo DS !




De Japanners doen heel druk over het milieu, zelfs de wikkels worden van de flesjes gehaald alleen hebben ze het nog niet helemaal begrepen, in elke winkel krijg je minimaal drie plastic tassen, en ook hier gooien ze oude TV,s en wasmachine,s in het bos......

wat mensen al niet doen voor een beetje aandacht!

groeten uit Hiroshima,Japan

Leonard

gratis pyama !!

HaHa gratis pyama, zo,n kans laat je als echte Hollander niet schieten, kijk ook even naar de bijpassende slippers!

Leonard (dit is een extra blogje, zie voor vandaag ook de blog hier onder)

zondag,maar geen rustdag

mega spin +-6cm !!


Vandaag zijn we iets later dan normaal op pad gegaan. We konden zelfs nog ontbijten in het hotel
er was weer geen bestek, dit tot groot vermaak van de Japanners!


Toen op naar Gifu, de test basis van de Japanners. Eerst vanaf een brug op het platform van KAWASAKI Heavy Industries gekeken er stond lekker veel o.a 5x P-3 Orion 2x Chinook weer de XP-1 en een E-2. Toen zijn we een heuvel op geklommen die een goed uitzicht over de basis geeft. We hadden een wandelpad verwacht maar het bleek een spoor dwars door de jungle met bamboe en vooral heel veel spinnen (van die grote groenen). Het uitzicht was geweldig.

prototype C-X word opgeborgen zodat hij morgen met de opendag niet zichtbaar is.

Toe naar het museum van de basis waar het loei druk was. Het museum was de moeite waard.

Daarna terug gereden naar Hamamatsu voor het grote museum dat donderdag gesloten was.
Nu was het open en ook hier barste het van de bezoekers, grappig dat alle kids in een piloten overall rondlopen.

De Japanners zijn echt stapel gek op hun telefoontjes. Ze hebben allemaal zo,n uitklap-toestel en zijn er de hele dag mee in de weer, in het restaurant zitten ze gewoon tv te kijken. !


de Japanse kids in uniform....

Leonard

2 open dagen op een dag

Drie camera,s !

het straatbeeld word bepaald door heel veel telefoon-en hoogspannings masten.

zelf portret!

een doorsnee Japanse eengezins wooning.

Michiel in actie op Yao. deze foto geeft een goed beeld hoe dicht je bij het platform kan komen.

Vanmorgen zijn we extra vroeg op pad gegaan. Op Yao hebben we eerst van buiten het vliegveld op het platform gekeken waar zo,n 20 helicopters van het leger stond warm te draaien. Toen de poorten open gingen voor het publiek zij we het veld op gegaan, om er na een half uur weer te vertrekken, we hadden alles al van buiten af gezien en gefotografeerd. De lange rit terug naar Komaki, waar we donderdag ook al even waren begon met veel file maar we waren nog ruim op tijd voor de open dag op Komaki. Hier werd ons met handen en voeten uitgelegt dat we ongeveer 5km van het vliegveld moesten parkeren wat ons geen goed plan leek, dus de auto bij een bedrijfje op de oprit gezet en naar de poort gewandeld. Op deze opendag was het enorm druk

Dan is het handig dat we wat langer zijn, je raakt elkaar nooit kwijt en je kan makkelijk over de Japanners heen fotografeeren!Dit was een uitstekende open dag, helemaal toen we achter de grote hangaars nog drie kleine (onbewaakte) hangaars ontdekte die vol stonden met de nodige "vette" heli,s en vliegtuigen o.a. Blackhawk,s U-125,s Chinooks en een oude KV-107.

Op deze show konden ook nog redelijke foto,s gemaakt worden. Later kwamen we nog twee Britse spotters tegen waar we de nodige informatie mee hebben uitgewisseld. Nu zitten we weer in het hotel met uitzicht op het station waar de kogeltrein elke 15 minuuten langs komt razen.

Leonard